Właśnie przyszły na świat! Wszystkie mają trochę niedowagi. I malarię. Takie powitanie kongijskiej dżungli. W środku chłopiec, po bokach dwie dziewczynki. Trzy cuda! Śliczne, prawda?

Oprócz radości mama trojaczków ma jednak też całą masę zmartwień. Na wzgórzach wokół wioski, z której pochodzą, rozsiadła się wojna. Agresja zaszła już tak daleko w górskie wąwozy, że nie wie, jak stamtąd wrócić. Ponury las skrywa ludzi, którzy z zawodu są partyzantami. Plują na wojnę, ale to ona jest ich miejscem pracy. Nie każdy już nawet wie, o co tu walczy. Wspomnienia spokojnego życia zacierają się w pamięci. A mieszkańcy? Musieli uciekać. Albo przywyknąć, że jest tak byle jak. Że strach wyjść na pole, bo można wejść na minę, a jak już coś na nim obrodzi, to ktoś przyjdzie i ukradnie. Że jest głód i bieda.

I właśnie w te kongijskie góry mają wrócić te trzy maluchy. Nie mają innego miejsca, dokąd mogłyby pójść. To ich jedyny dom. Póki jeszcze stoi, mama chce w nim żyć. I wychować w nim swoje dzieci.

Póki maluchy są pod naszą opieką, chcemy je wykarmić, wzmocnić przede wszystkim mamę, wyposażyć na drogę i przygotować do opieki nad dziećmi. Sprawić, by wojna nie zamordowała jej marzeń i planów.

Posiłek dla matki uciekającej przed głodem ratuje dwa razy. Głodna matka nie wykarmi swojego dziecka. Nie da też swoim dzieciom poczucia bezpieczeństwa, kiedy sama będzie drżała ze strachu o jutro.