– Tam jest pięknie! Bobry, kaczki, dziki… – pani Agata rozchmurza się, wymieniając dzikie zwierzęta, które towarzyszyły jej każdego dnia. Mieszkała w namiocie na tyłach warszawskiego zoo. Nie boi się bezdomności. Boi się wspomnień z czasów, kiedy miała dom.

Kobieta chciała nam uścisnąć dłoń. Od swoich współtowarzyszy w niedoli usłyszała, że robimy dobrą robotę. Chwila niezwykła. Jej gest miał dla nas rangę odznaczenia państwowego. Pani Agata wypiła z nami kawę i opowiedziała nam swoją historię.

– Matki pijaczki się wyrzekłam. Po jej alkoholowych cugach w ciąży odziedziczyłam zrujnowane zdrowie, a po całym jej pijackim życiu straszne długi.

Pani Agata cierpi na ataki padaczki i astmę.

Później miała inny dom. Miał być spokojny, trzeźwy, pachnący i uśmiechnięty. Nie był. Duch matki przyoblekł się w skórę męża i gnębił ją przez kolejne lata. Pani Agata nie pije alkoholu. Zniszczył ją ten wypity przez bliskich.

– Straciłam córkę. Zabił ją samochód, kiedy miała 15 lat – pani Agata ściąga usta w kreskę i podnosi telefon ze zdjęciem uśmiechniętej młodej dziewczyny.

Uciekła, by skryć się w bezdomności, jak dziecko kryje się pod kocem, kiedy ucieka przed wyimaginowanymi potworami.

– O czym pani marzy?

Niespokojnie przeczesuje włosy, jakby spodziewała się wyciągnąć z nich odpowiedź.

– O domu. Ale tylko takim, w którym będzie bezpiecznie.

Zanim pani Agata odnajdzie dom, musi skończyć z tą inną, wewnętrzną tułaczką. Jedna organizacja zaproponowała jej już nawet terapię. Odrzuciła propozycję. My zaufanie pani Agaty dopiero budujemy. To potrwa. Póki co, nie może doczekać się kaczek i dzików, i swojego namiotu, gdzieś w zapomnianym warszawskim zaułku.

*****

Podczas ostatniej zimy, w ramach akcji Ciepła Paka, Dobra Fabryka objęła opieką ponad 60 osób doświadczających bezdomności. Zespół interwencyjny uratował kilka osób w stanie skrajnego wychłodzenia. Wszyscy podopieczni akcji dostawali ciepłe posiłki, koce, kurtki, buty i artykuły higieniczne, pozwalające przetrwać najostrzejszą od wielu lat zimę.