Po dwóch dniach na Lesvos zaczynamy wpadać w rytm. Pobudka, chwila oddechu, czas, żeby spisać wszystko, co działo się poprzedniego dnia, bo niczego nie chcielibyśmy zapomnieć Wam opowiedzieć. Przed południem spotykamy się z Kateriną i Nikosem w Home for All. Czekamy jeszcze chwilę, zanim pierwsze posiłki będą gotowe. Ruszamy z pakowaniem porcji. Jedziemy do obozu.

Wdzięczność, którą widać w oczach ludzi, którym dostarczamy posiłki, trudno opisać. Każdy dobry gest w ich stronę po całej masie złych rzeczy, które im się przytrafiły, jest mieszanką niedowierzania, wzruszenia i szczęścia równego temu, które w naszych realiach towarzyszyć może wygranej na loterii.

Podchodzą do nas ludzie, których nie ma na liście. Zawsze mamy zapas posiłków, więc po krótkim wywiadzie dotyczącym ich zdrowia i sytuacji, zapisujemy numer namiotu, by od tej pory odwiedzać ich codziennie. Każdego dnia na mapie naszej dystrybucji przybywają nowe adresy. Ludzi nie mają nic. Plastikowe butelki, w których mogą przechowywać wodę, zdobyte gdzieś koce i plandeki izolujące w nocy chłód od gołej ziemi to pierwsze oznaki tego, że zaczynają organizować się w nowej rzeczywistości. Po dwóch godzinach opuszczamy obóz. 10 000 tysięcy osób musi w nim zostać. Prawie połowa to dzieci i młodzież. Odnosimy wręcz wrażenie, że to obóz dla najmłodszych. Widać ich wszędzie.

Bardzo chcielibyśmy, żeby nigdy nie doszło do sytuacji, w której będziemy musieli komuś odmówić dopisania na listę osób, do których trafiają nasze posiłki. Nie dojdzie do niej, jeśli będziecie robili tę robotę z nami. Bardzo Was prosimy, pomyślcie dziś o nich, odwiedźcie dobroczynne24 i dajcie nam szanse ich nakarmić, fundując choć jeden posiłek.