„Sting w świątecznym przeboju śpiewa, że jedyna woda w Afryce to „strumienie gorzkich łez”, pewna prezenterka BBC robi sobie selfie z wychudzonym ugandyjskim chłopcem, dodając emotkę złamanego serca, a Bruce Willis w hollywoodzkiej produkcji ratuję Monicę Bellucci i całą Nigerię z rąk zdziczałych rebeliantów.” Dziś trafiła do mnie książka Dipo Faloyin „Afryka to nie […]

Nie każda historia naszych pacjentów kończy się happy endem. Życie bywa brutalne. Bywa, że chwilowo zwala z nóg. Dookoła nas toczy się wojna, kiedy sami codziennie toczymy niejedną walkę o życie pacjentów w naszym szpitalu. Personel zrobił dla Nemy wszystko, co mógł. Bądźcie dziś myślami z nimi. Bądźcie też dumni z siebie. Nema trafiła do […]

– Tata zginął, bo wiedział, że i tak go dopadną. Nie chciał uciekać. Nie miał na to siły. Wolał skończyć tam, gdzie wszystko zaczynał. Od ludobójstwa w Rwandzie mija 30 lat. M. do dziś bardzo kocha psy, choć Rwandyjczycy rzadko mają je za przyjaciół. Pamięta, że tylko pies wiernie czekał przy rozszarpanym szaleńczą nienawiścią ciele […]

Hospicjum to nie umieralnia. Tu się leczy ludzi i zawraca ich z ostatniego zakrętu na drogę, którą mogą iść dalej. Dowód? Teresa czuje się w Kabudze, jakby wygrała w totka dodatkowe życie. Widziała już koniec. Rozległy udar zbliżył ją do cienkiej, czerwonej linii na niebezpiecznie bliską odległość. Gdyby tu nie trafiła, już dawno by jej […]

Ile nieufności, strachu, bólu jest w tych oczach. Wiemy, co widziały. Jesteśmy na bieżąco ze wszystkimi kongijskimi kręgami piekła, które ludzie fundują innym ludziom. Minie wiele miesięcy, zanim do tych przedwcześnie dorosłych oczu powróci iskierka nadziei, że człowiek może być dobry. Że są wyciągnięte ręce, które nie tylko odbierają, ale też dają. Czasami wręcz przyprawiają […]

Żeby powiedzieć wszystko, nie trzeba używać słów. Cathie nie mówi prawie nic, ale nikt tak jak ona nie potrafi opowiedzieć tyle o swojej wdzięczności. Rozległy udar odebrał jej łatwość ożywiania historii i wspomnień barwnymi opowieściami. W hospicjum w Kabudze każdy wie, jak słuchać tych, którzy nie mogą powiedzieć nic. Wszyscy rozumieją tu język bólu, ale […]

– Trzymałam do chrztu dziecko ludzi, którzy stali się oprawcami. Trzydzieści lat temu wszyscy tu oszaleli, przestali być ludźmi. M. opisuje straszne sceny. Wspomnienia podchodzą jej do gardła, ściskają, odbierają mowę. Wyobraźnia ludzi, których tu wtedy nie było, nigdy nie będzie w stanie przetworzyć relacji świadków w realne obrazy. Smród rozkładających się ciał, brunatne od […]

Christine krzyczy w nocy. Prześladują ją koszmary. Kiedy zbliża się 7 kwietnia, zwija się w kłębek i tak leży przez cały kolejny tydzień. 30 lat temu straciła wszystkich. Męża, dzieci, nawet sąsiadów. Wspomnienia rozrywają zabliźnione rany. I tak w kółko. Rok za rokiem. Na początku kwietnia powietrze gęstnieje tu od wilgoci. Pada. Szum deszczu i […]