Żeby powiedzieć wszystko, nie trzeba używać słów. Cathie nie mówi prawie nic, ale nikt tak jak ona nie potrafi opowiedzieć tyle o swojej wdzięczności.
Rozległy udar odebrał jej łatwość ożywiania historii i wspomnień barwnymi opowieściami. W hospicjum w Kabudze każdy wie, jak słuchać tych, którzy nie mogą powiedzieć nic. Wszyscy rozumieją tu język bólu, ale uczą pacjentów nowego, dla wielu nieznanego nigdy wcześniej, języka przyjaźni i troski. Cathie już rozumie. Wie, gdzie jest. 30 lat temu, w trakcie ludobójstwa, straciła wszystkich, których kochała. Tu przekonała się, że człowiek nie musi umierać w bólu. Może żyć do samego końca.
Oczy Cathie, jej uśmiech, uścisk dłoni mówią wszystko. Jest wdzięczna za każdy dzień, który jej podarowaliście.
Czy może liczyć na kolejne?