„Nie wiemy, co z panią zrobić.”

W jej piersi rósł agresywny guz. Regine była w ciąży, a w domu czekała na nią jeszcze dwójka małych dzieci. Zamiast ratunku – bezsilne rozłożenie rąk i odesłanie do kolejnej placówki. Tam usłyszała to samo. To nie krytyka lekarzy czy ośrodków medycznych – tak wyglądają realia opieki onkologicznej w Dem. Rep. Konga. W kraju, który po raz kolejny zmaga się z epidemią eboli, i gdzie walki między armią a partyzantami tak naprawdę nigdy nie wygasły, nie ma miejsca na zaawansowane schematy chemioterapii. Często brakuje nawet tych najprostszych.

Kiedy masz w piersi nowotwór, nosisz dziecko i w domu czeka na Ciebie dwójka maluchów, każdy dzień oczekiwania na pomoc może być jednym dniem za późno. Regine chodziła od drzwi do drzwi, patrzyła na bezradnych lekarzy i czuła, jak ucieka jej czas. Ostatnią deską ratunku stał się dla niej nasz szpital w Ntamugendze.

USG nie pozostawiło złudzeń – obraz charakterystyczny dla złośliwego nowotworu. Siostra Agnieszka zorganizowała błyskawiczny transport na biopsję do Gomy. Diagnoza: rak piersi w trzecim, najwyższym stopniu złośliwości.

– Przy takim wyniku można tylko usiąść i płakać – mówi siostra Agnieszka, dyrektorka szpitala w Ntamugendze.

Regina widziała zaniepokojone twarze lekarzy i czekała, aż powiedzą ile czasu jej zostało. Zamiast tego usłyszała komunikat: „Zrobimy wszystko, co tylko się da”. Zaczęła się walka z czasem. Trzeba było dobrać leczenie tak, by uderzyć w raka, ale nie zabić dziecka. Synek urodził się trochę przedwcześnie, ale zdrowy. Regine nie mogła go nawet przystawić do piersi – chemia zatruła mleko. Chłopca na szczęście mogła karmić jej kuzynka.

Zaraz po porodzie przyszedł czas na docelową, silną chemioterapię i zaplanowaną operację usunięcia piersi. Kiedy po operacji zbadano wyciętą tkankę, lekarze nie mogli uwierzyć. Węzły chłonne czyste, marginesy czyste, a w miejscu guza została tylko blizna. Chemia zdążyła całkowicie zniszczyć nowotwór – a operacja potwierdziła, że w ciele Regine nie ma już śladu po raku.

Po ośmiu miesiącach Regine wraca do domu w Kiwandży, do trójki swoich dzieci. Kiedy wyszła na szpitalne podwórko, krzyczała z radości tak, że słyszała ją cała wieś. Wygrała nowe życie. Przed nią jeszcze lata leków i regularnych kontroli, ale wraca do swoich dzieci.

Szpital w Ntamugendze mógł uratować Regine tylko dlatego, że byliście z nami. To dzięki Waszemu wsparciu siostra Agnieszka mogła opłacić biopsję, chemioterapię i operację.

Do naszego szpitala każdego dnia przychodzą ludzie, których gdzie indziej odesłano z niczym. W Ntamugendze nikt nie słyszy „nie wiemy, jak Ci pomóc”. Każdy otrzymuje szansę. Pomóż nam podarować nowe życie kolejnemu choremu!