– Zdrowia… Chyba tylko zdrowia – mówi pan Jan w odpowiedzi na pytanie, czego sobie życzy w nowym roku. Ale nie jest pewny, szuka. Raczej zgaduje. Próbuje sobie przypomnieć, co mówi się w takich sytuacjach.
– Zdrowie wystarczy?

Na drugie pytanie odpowiedź już nie pada. Bo pan Jan boi się marzyć, boi się myśleć o czymś dla siebie. W żołądku ciąży mu twarda bryła nieprzetrawionego lęku. Potrafi myśleć o tym, gdzie będzie dziś zbierał puszki i ile dostanie za worek butelek. O tym, jak przestać być topielcem na suchym lądzie, już nie.

Stoimy pod warszawskim wiaduktem przy tunelu odpływowym, który służy mu za mieszkanie. Ciemny, ciasny miejski drenaż sprawia wrażenie, jakby go wciągnął i nie chciał wypuścić. Boi się z niego wyjść, boi się go stracić. Ale to nie tunel tu zawinił, lecz on. Pięć lat temu zasnął za sterem swojego życia i wbił się nim w piętrzącą się górę kłopotów. Obrazy sprzed lat, na których widzi rodzinę, brata, wspólne gospodarstwo, zaciskają mu się wokół szyi jak pętla. Ciężko się o tym mówi i ciężko się do tego wraca.

Pan Jan stoi lekko zgarbiony. Kuli się z zimna i zakłopotania, że pytamy go o marzenia. Twarz przeorana zmartwieniami dodaje mu lat. Rozgrzewa szare, twarde jak papier ścierny ręce. Stąpa z nogi na nogę jak podróżny na przystanku, po którego nie przyjechał autobus. Najtrudniej jednak spojrzeć panu Jankowi w oczy, bo to tam skrył się jego smutek. Kompletna bezsilność, brak wiary, że zasługuje na coś więcej niż ten kanał za jego plecami.

Pomogliśmy panu Janowi. Odrobił przy nas pierwszą lekcję z marzenia. Trafił do ciepłego i bezpiecznego miejsca. Od tego trzeba było zacząć, bo mróz mógłby go zabić. To kolejne życie uratowane tej zimy dzięki temu, że pomagacie nam działać.