– Ja już swoje życie przeżyłem. Teraz najważniejsza jest ona, jej zdrowie i przyszłość.
To pierwsze słowa, jakie słyszymy od Remona, gdy pytamy, czego najbardziej potrzebuje. Nie prosi o leki dla siebie, choć bez nich nie przeżyje. Nie mówi o jedzeniu, choć pusty stół to w jego domu częsty widok. Mówi o swojej córce.
Remon ma 63 lata, ale choroba i troska wyryły na jego twarzy mapę życia znacznie cięższego, niż powinien był udźwignąć. Mapę cierpienia wyryły na nim ciężkie choroby: cukrzyca, nadciśnienie i serce, które ledwo bije po ciężkiej operacji. Do tego stopa cukrzycowa. On, który jako kierowca przemierzył tysiące kilometrów, dziś jest więźniem własnego domu i słabości.
Prawdziwym źródłem jego bólu nie jest jednak schorowane ciało. Jest nim bezradność. Jego 20-letnia córka, cała jego duma i paliwo do życia, właśnie zdaje maturę. Stoi u progu dorosłości, ale jej start jest naznaczony cierpieniem. Urodziła się z rozszczepem wargi. Jako dziecko przeszła jedną operację, ale potrzebuje kolejnej, by móc normalnie funkcjonować i bez lęku wejść w przyszłość. Koszt zabiegu jest dla rodziny kwotą niewyobrażalną. Dla ojca nie ma większego bólu niż bezradność wobec marzeń dziecka.
Dom, w którym mieszkają, jest wynajęty. Żona Remona pracuje u sióstr zakonnych, przynosząc do domu jedyne źródło dochodu. W sumie mają 200 dolarów miesięcznie. Po opłaceniu czynszu (150 dolarów) na jedzenie, leki, prąd i całą resztę zostaje im 50 dolarów. Przetrwanie nie byłoby możliwe bez pomocy dobrych ludzi i wsparcia, jakie im dostarczamy.
Dzięki Wam Remon może regularnie otrzymywać zapas leków na serce, cukrzycę i nadciśnienie oraz paczkę z żywnością. To kroki, które pozwalają mu fizycznie przetrwać. Ale dołączenie do rodziny Remona to coś więcej. To zdjęcie z jego barków niewyobrażalnego ciężaru strachu o jutro. To obietnica, że jego serce, które tak dzielnie walczy, będzie mogło bić spokojniej.